Τετάρτη, Μαρτίου 31, 2010

Πάσχα 2010




σκόρπιες σκέψεις.
τι σόι κοινωνικό κράτος υπάρχει όταν
μία οικογένεια μεταναστών ψάχνει στα σκουπίδια για να ζήσει,τί;
ένα καλύτερο μέλλον; κι εμείς τι ζούμε;

μάνα κι κόρη αυτοκτονούν
με μια κοινωνία χωριού να σιγοψιθυρίζει οτι αυτό ήταν το σωστό...;

πατέρας και σύζυγος εκπληρώνει το τελευταίο του καθήκον
σκοτώνει την γυναίκα του και στο σημείωμα αυτοκτονίας
ενημερώνει πως πρέπει η κόρη του να πάει να πάρει τα εγγόνια του
από το σχολείο.
το σύστημα υγείας στα καλύτερα του.

η εκκλησία/δικηγόροι/ταξί/πρατηριούχοι
εκβιάζουν το κράτος γιατί βλέπουν το μαύρο χρήμα (το μόνο χρήμα)
να φεύγει απο τα χέρια τους ( ; )


και έρχομαι εγώ απο την δευτέρα να αναρωτιέμαι ποια μυστήρια δύναμη είναι αυτή που έδωσε έμπνευση στο θυμωμένο πρεζάκι που δεν το βοήθησα στον δρόμο να με καταράστει
λέγοντας
"σε όλη σου τη ζωή με τις πατερίτσες να μείνεις μαλάκα!"
και ποιός απο του δύο μας είναι κομμάτι των πιο πάνω συμβάντων
εγώ που τον έγραψα
ή αυτός ;

υ.γ μακάρι να μείνει έστω σε εναν αξέχαστο αυτό το Πάσχα.

Τετάρτη, Μαρτίου 24, 2010

Sail away...



12:33 Κυριακή ,Διδυμότειχο
ένα μωρό κλαίει,ο δίπλα στρατιωτικός βγάζει τις αρβύλες απο τα σχοινάκια.
ο απο πάνω ρωτά τι εφημερίδα να πάρει
ξυπνώ με 6 ώρες ύπνου,χαζεύω το κινητό να δώ τι όνομα είχα προσθέσει γύρω στις 4.

όχι μια συνηθισμένη Κυριακή.

20:47 Τετάρτη,Δελφών
ο αδερφός σκαηπάρει,ο πατέρας βλέπει ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο η μάνα έφερε σάντουιτς

και εγώ περιμένω να κοιμηθώ πτώμα απο την κούραση με εκκρεμότητες σωματείου
με έναν γιατρό που μαλλον ξέρει τι είναι αυτό το πρήξιμο
με φίλους που γκρινιάζουν για τις δουλειές τους
με την ελπίδα κάποια κάπου να με σκέφτεται.

ωραία είναι τα ταξίδια,αλλά ο γυρισμός μάλλον πιο σκληρός.

Πέμπτη, Μαρτίου 11, 2010

Hostage of Love



Βλέποντας το πρωί ένα επεισόδιο του Πρωήν(;) ναρκομανή συν/ανάπηρου Γιατρού
αποφάσισα να κάνω το μπλογκ ολίγον τι πιο προσωπικό.

τον τελευταίο καιρό τριγύρω μου επικρατεί η αγάπη.

Αγάπη σε αυτόν που περνάει την μέρα του και μοιράζεται εμπειρίες με το άλλο του μισό.
Σε εκείνον που αποτραβιέται απ'όλους και απ'όλα για να κυνηγήσει εκείνη την ανεκπλήρωτη αγάπη.
Αγάπη του πατέρα και της μητέρας που προσμένουν να μεγαλώσουν το δεύτερο τους παιδί.
Αγάπη στον θείο που περιμένει να δει την αδελφούλα του μανούλα
έτοιμος να την σφίξει στην αγκαλιά του και να της μάθει πως να δουλεύει όλη μέρα αργώντας μισή ώρα στα ραντεβού της.

πάντα όμως υπάρχει μιαν άλλη πλευρά.
όπως αυτός που με την βία σταματάει να κάνει αυτό που αγαπά.
όπως αυτή που βλέπει μπροστά της το μέλλον να γκρεμίζεται
όπως ένα κράτος που ποτέ του δεν έμαθε να είναι κοινωνικό / προνοιακό
παραμόνο νταλαβεριζότανε με αυτούς που πρόσκαιρα αγαπούσε και τώρα
καταρρέει σαν τον παχύσαρκο στο Σεβεν που πεθαίνει γιατί τρώει ως θανάτου
όσο ομως και αν ξεσκίζει τις σάρκες του όμως για ανακούφιση
ο θάνατος φαντάζει όλο και πιο κοντά.

και χειρότερα απ'όλα νιώθω την άρνηση
μπορεί να μην χρειάζεται πολύ δύναμη για να γυρίσω και εγώ την πλάτη
αλλά ελα μου ντε που νιώθω οτι αυτές οι πλάτες κουράστηκαν πια.


Σβήνω τα ίχνη απ' τα ψέματα μας
παραπατάω στην σιωπή
έγινε η απώλεια συνήθειά μας
κι ο έρωτας μια άρρωστη κραυγή
Thessaloniki Blogs
Weather by Freemeteo.com