Τρίτη, Φεβρουαρίου 19, 2008

ένα χαμόγελο



*.είναι που βλέπω την αθήνα σκεπασμενη στο χίονι και χαμογελώ,βλέπω τους μίζερους ανθρώπους που κλαίγονται και θυμάμαι τις φορές που παιζόταν η δουλειά μου,κινδύνευε η σωματική μου ακεραιοτητα οδηγώντας στον πάγο,αλλά εγώ χάζευα τηα ασπρη πισω πλευρα του Χορτι'ατη

*.είναι που διαβάζω τις εξελίξεις στο κόσοβο,που είναι δίπλα μας,διαβάζω επιτέλους μια σωστη σειρά λέξεων
βλέπω και την μπακογιάνη το απογευμα να χαμογελάει σαν τον κατέλη λιγο πριν βγει στην αννιτα.ριγος περηφάνιας με κατέβαλε

*.ειναι που κατάλαβα πως τώρα αντι να μένω θα εχω το σήμα "anti pollution faulty " στο πεζώ και όλα αυτά γιατί οι βενζινοπώλες κλεβουν με την καλυψη του κράτους και οταν αυτό βρίσκει ενα μέτρο που κόβει την σπέκουλα απο το πετρελαιο θέρμανσης αυτοι ακριβαινουν την βενζίνη και παγώνουν τον κοσμάκη.ευγε ελλαδάρα.εύγε σε όλο το κύκλωμα καρτελ που φτιαξανε

*. είναι που βλεπω την λοχαν γυμνή και χαμογελώ μαλλον θλιμμενα

*.είναι που μου λείπουν οι 3ωρες συναυλιες


- Υπάρχουν σ’αυτό τον κόσμο μουσικές που τις ακούς από μικρό παιδί και μεγαλώνεις μαζί τους. Έπειτα, υπάρχουν εκείνες οι μουσικές που σε σημαδεύουν γιατί είναι αυτές που σου φέρνουν, όσα χρόνια κι αν περάσουν, στο νου προσωπικά βιώματα. Και μετά είναι και κάτι άλλες μουσικές, αυτές που αν δεν υπήρχαν κι αν δεν τις είχε συναντήσει ποτέ το αυτί σου σήμερα δεν θα ήσουνα ο ίδιος άνθρωπος αλλά κάποιος άλλος. Έτσι απλά.
έτσι απλά ποτέ δεν κρίνουμε μουσικές.

*.είναι που έχω μπεί και εχω βγεί τοσες φορές απο δωμάτια που κανείς δεν ξερει πως θα βγω που νόμιζα πως εγώ την είχα κανει την συζητησούλα μου με τον θανατο
έλα μου ντε που δεν μπορώ ουτε καν να πάρω την Δ. που έχασε τον πατέρα της .αυτό δεν το αντιμετώπισα ποτέ.


είναι που βολοδερνω μέρες κ δεν μου εδωσε κανεις μιαν αγκαλια.

4 Comments:

Blogger Erisabetsu-chan said...

Θα ήθελα να διακωμωδήσω το ποστ σου.
αλλά είναι πολύ όμορφο για να το μολύνω...

Διάφανα Κρίνα = Προσποιητή Μιζέρια.
αλλά μας αρέσουν.

11:46 μ.μ.  
Blogger Alexandros said...

ola ta pragmata theloun ligi komodia,ligo humor,to humor dinei ena smile,to smile mia agalia kai i agalia dinei happyness

8:10 μ.μ.  
Blogger Leigh-Cheri said...

Εξηγήστε μου κάτι. Πώς ενώ όλοι παραπονιόμαστε για το ίδιο πράγμα, ενώ όλοι το ίδιο θέλουμε βαθιά κι απελπισμένα, τελικά δεν το χουμε ποτέ; Δεν είναι λίγο αντιφατικό; Είναι ο φόβος...η δυσπιστία όταν μας το δίνουν...ή ο δικός μας ο εγωισμός;
Τι να σου πω κι εγώ;
Μια ιντερνετική αγκαλιά δεν φτάνει. Θα 'θελα να στην δώσω όμως...
Ε ρε πού φτάσαμε!

11:16 π.μ.  
Blogger Alexandros said...

nomizo oti o kosmos aplos stamatise na agaliazete...

2:29 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home

Thessaloniki Blogs
Weather by Freemeteo.com