Η ηλιθιότητα και το μίσος είναι αήττητα.

αφού ζούμε σε περιβάλλον κρίσης παρατηρώ να επικρατούν δύο συναισθήματα.

το μίσος και η ηλιθιότητα.

αυτοί με την ηλιθιότητα έχουν μείνει με την απορία
"πότε θα γίνει η επανάσταση"
έγινε η επανάσταση.ρίξανε το βιοτικό σου επίπεδο 40%
είσαι άνεργος ή όλοι οι άλλοι φίλοι σου.
ο δρόμος είναι ανηφορικός
και ως γνωστόν στον Γολγοθά υπήρξε σταύρωση.

αυτοί με το μίσος φαίνονται από την πρώτη αντίδραση.
και απο το ότι φυσικά είναι one step behind.
φταίνε οι 300
φταίει ο ΓΑΠ
φταίει ο μπομπολας
φταίει ο δημόσιος υπάλληλος
φταίει το πολιτικό σύστημα
φταίνε οι γερμανοί

φίλε, κοίτα τριγύρω σου.
παίξαμε,χάσαμε,μπλέξαμε,μας έχουν με κρεμασμένα τα πόδια απο το μπαλκόνι.

βέβαια ως γνωστόν ο έχων το μίσος θα πηδήξει ένα δύο βήματα
και θα φτάσουμε εδώ.

και θα δούμε καμμένα βιβλία / σημαίες / ανθρώπους.

"η εργασία απελευθερώνει"

crazy 2012

κλεισμένος κάπου στην εγνατία.

στο φανάρι κλόουν / ακροβάτης

ποτέ δεν κατάλαβα την έννοια του σουρεαλισμού ή του ειρωνικού ή του σαρκαστικού

ένας κλόουν ζητούσε ελεημοσύνη κάνοντας τους άλλους να χαμογελάνε.

οι καιροί που ζούμε είναι τρελοί /παλαβοί / σχιζοφρενείς.

για στοχοθεσία ούτε λόγος

ότι υπήρχε στο πίσω μέρος του μυαλού απο μόνο του ακυρώθηκε και ξανατράβηξε πίσω στην φαντασία μου.

Χριστούγ€ννα

Ήρθαν και οι εορτές του έτους 2011.
Χριστούγεννα
Πρωτοχρονιά
Φώτα.

αλλά με μισθό 500€

απειλή απόλυσης.

κρίση μιζέρια χάλασμα σε όλους τριγύρω σου.

μια πόλη που μέχρι και οι εορταστικοί της στολισμοί αποτυγχάνουν
(οιωνός του επόμενου έτους )

απόλυτη πλήρης μοναξιά

δύσκολο να μπεις στο πνεύμα των εορτών.


αχτίδα φωτός η τύχη μου στην κλήρωση του ΕΑΠ
το μέλλον κανείς δεν ξέρει πως θα αποδειχτεί...

Τι τραβάς ρε Βλάχο.

Τέτοιες μέρες πρίν μια βδομάδα προγραμμάτιζα να γράψω για το 5μερο ταξίδι μου στο Λονδίνο , για τις εντυπώσεις μου απο την πόλη,τα γήπεδα που πήγα,τα αξιοθέατα που επισκέφτηκα.

μια μέρα μέτα την επιστροφή μου ,κάπου μπερδεύτηκα.

αυτό που κατάλαβα είναι πως το Λονδίνο είναι μια τυπική πόλη του 2011 μ.χ

εμείς είμαστε απλώς βλάχοι.

αντί να λέμε πόσο μπροστά είναι τέτοιοι πολιτισμοί.

πρέπει να κοιταχτούμε

και να παραδεχτούμε την ωμή αλήθεια.

είμαστε απολίτιστοι

λίγοι

βλάχοι

τελειωμένοι

πολλά εκατοντάδες χρόνια πίσω.

Έρωτες

Όντας 32 , στα 33 πλέον τριγύρω μου βλέπω φίλους και γνωστούς σε όλων των ειδών τις καταστάσεις :

παντρεμένοι : με παιδιά
χωρίς παιδιά
που μένουν με τους γονείς τους
που μένουν μόνοι τους
που μένουν σε άλλες πόλεις
με παράλληλες σχέσεις
διαζευγμένοι : με παιδιά
χωρίς παιδιά

αρραβωνιασμένοι : που δεν αντέχουν οικονομικά να παντρευτούν
: που προγραμματίζουν τον γάμο τους

συγκάτοικοι :που συζούν
:που έχουν ελεύθερη σχέση και συγκατοικούν

δεσμευμένοι :στα μέλια
:που έχουν σχέση παραπάνω απο ολυμπιακούς
:κερατώνει ο ένας τον άλλον
:με ελεύθερη σχέση

μπακούρια : που πηδάνε τα πάντα
:που δεν θέλουν σχέσεις
: που κυνηγάνε γυναίκες γενικά...
: ασεξουαλικούς θάμνους
: που απλώς έχουν συνηθίσει στην μοναχικότητα.

στην τελευταία φάση είμαι εγώ.
οπότε συνήθως έρχεται η στιγμή που κάπως νιώθω σαν τον πάτο μιας
"κοινωνικής σκάλας" που εγώ προσπαθώ να ανέβω.
αποτέλεσμα αυτού είναι όλοι αυτοί οι φίλοι / γνωστοί
-πλην των λίγων που είναι στην ιδια φάση με εσένα -
να ασχολούνται με τα κοινωνικά τους
οπότε η μοναχικότητα γίνεται μοναξιά.

wonderful life (;)

ο νοέμβρης ποτέ δεν είναι ο μήνας μου.

κάτι που αρχίζει ο καιρός κι "σκληραίνει"
κάτι που πλησιάζουν οι γιορτές.

η κατάσταση γίνεται κάπως κρύα σκοτεινή και καταθλιπτική.

είναι και που φέτος τα σχέδια του καλοκαιριού
δεν βγήκαν ακόμη
είναι και που νέα προβλήματα δημιουργούνται
(υγείας / οικονομικά / ρουτίνας)

η ψυχοσύνθεση μου με οδηγεί σε μια ιδιόμορφη
"κλεισούρα" ή αλλιώς "κωσταλέξι"
σκοπός της η ψυχική /νοητική / σωματική ηρεμία.
η επανασύνταξη δυνάμεων
η επανατοποθέτηση καταστάσεων/σχέσεων/πρακτικών

και με αυτόν τον τρόπο σκέψης μου

αναρωτιέμαι τι θα γινόταν αν και η Ελλάδα
αντιμετώπιζε τις καταστάσεις έτσι.
αν αποφασιζόταν να αποκλειστεί απο τους τριγύρω της.
να ενδοσκοπήσει το εσωτερικό της
και προσπαθήσει να γιατρέψει τις πληγές της.

καλή η παγκοσμιοποίηση αλλά και η εσωστρέφεια ενός κράτους που
κυλάει στον γκρεμό της ανομίας/αναρχίας/ακυβερνησίας
μάλλον καλό θα κάνει παρά κακό.

μπορεί τελικά απλώς εγώ να μην συμβιβάζομαι με την μοναχικότητα μου.

ή να έχω κατάθλιψη.

Χημειοθεραπεία.

η εικόνα ταιριάζει γάντι από το σάββατο που είδα αυτό το επεισόδιο του Breaking Bad
ο ασθενής ξέρει θα πεθάνει , καταφεύγει στην χημειοθεραπεία
ξέρει ότι έτσι κι αλλιώς θα πεθάνει λίγο πιο σάπιος
απλώς τον βάζει η γυναίκα του
γιατί την αγαπάει την καριόλα
αλλά πλέον ξύπνησε

αλλάζει κι προλαβαίνει τις εξελίξεις
θα πεθάνει φαλακρός
με εξασφαλισμένη την οικογένεια του
ότι κι αν τον κάνουν τα χάπια κι οι θεραπείες

ωραία παραβολή/μεταφορά/παρομοίωση με την Ελλανταν

μόνο που εμείς
σαν χώρα έχουμε τον Γιώργο να μας κυβερνά
και αυτός πήγε κι κούρεψε τις πουτσότριχες.
"της μικρής ψωλής τις φταίνε οι τρίχες "